Przełom w leczeniu otyłości?
Późniejsze badania wykazały, że wywiera on swoje działanie za pośrednictwem białka komórkowego nazywanego w skrócie GPR119, należącego do rodziny białek GPCR - tzw. receptorów błonowych związanych z białkiem G (Białko G jest heterotrimerem zbudowanym z podjednostek: a; β; g. Jest to białko adaptorowe dla receptora metabotropowego. Generalnie nazwą Białka G określa się dużą grupę polimorficznych białek, które charakteryzują się aktywnością GTP – azy). Dzięki nim komórki mogą odbierać sygnały ze środowiska i odpowiednio na nie reagować.
Obecnie znaczna grupa leków dostępnych na rynku działa na receptory GPCR obecne w różnych tkankach. Receptor GPR119 jest obecny przede wszystkim w komórkach trzustki i innych narządach układu pokarmowego u ludzi i myszy. Wykrywa się go również w mózgu gryzoni. Jednak jego funkcja do tej pory nie została do końca poznana.
Naukowcy z firmy (OSI) Prosidion poszukiwali związków, które mogłyby imitować działanie etyloamidu kwasu oleinowego i jednocześnie były na tyle małe, by można je było zastosować jako leki. W tym celu przejrzeli "bibliotekę" małych cząsteczek, która obejmuje setki tysięcy substancji i natrafili na związek zaszyfrowany pod nazwą PSN632408 – zczęto go podawać doustnie szczurom na wysokotłuszczowej diecie.
Okazało się, że związek (w dawce 100 miligramów na kg masy ciała) znacznie ograniczył apetyt gryzoni, tak że już w ciągu pierwszych 24 godzin jadły one o ok. 10 proc. mniej niż szczury kontrolne. Otyłe szczury, którym codziennie przez dwa tygodnie podawano PSN632408, również jadły mniej i przybrały na wadze mniej niż szczury, którym nie podawano leku. Kolejne badania wykazały, że u zwykłych szczurów na diecie bogatej w tłuszcz PSN632408 ograniczał przyjmowanie pokarmu i tycie w podobny sposób, co obecnie używany lek na otyłość - sibutramina. Sibutramina wpływa poziom dwóch neuroprzekaźników w mózgu - serotoniny i noradrenaliny i dlatego może dawać niepożądane skutki uboczne, m.in. podnosić ciśnienie krwi, powodować zaparcia, bóle głowy czy bezsenność. Jednak mechanizm działania PSN632408 jest inny.
Zespół naukowy z firmy (OSI) Prosidion twierdzi, iż działanie PSN632408 powinno być dużo bardziej specyficzne, gdyż wpływa on na receptor obecny przede wszystkim w układzie pokarmowy, a co za tym idzie nowy lek nie powinien powodować istotnych skutków ubocznych. W przyszłości naukowcy planują też znaleźć inne związki, które wpływają na receptor GPR119 i mogą pomóc w leczeniu otyłości.
MC
https://laboratoria.net/home/10768.html