Akceptuję
W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczone w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności

Zamknij X

Naukowy styl życia

Nauka i biznes

Strona główna Informacje

Czy agoniści receptora GLP­1 zmniejszają masę ciała?

Omówienie artykułu: Effects of glucagon-like peptide-1 receptor agonists on weight loss: systematic review and meta-analyses of randomised controlled trials - T. Vilsboll i wsp.

Skróty: BMI - wskaźnik masy ciała, CI - przedział ufności, DPP-4 - peptydaza dipeptydylowa IV, GLP-1 - peptyd glukagonopodobny typu 1, HbA1c - hemoglobina glikowana, NNT - number need to treat, RCT - badanie z randomizacją, RR - ryzyko względne, s.c. - podskórnie, WMD - średnia ważona różnic 

Metodyka: przegląd systematyczny z metaanalizą 25 RCT trwających >=20 tygodni 

Populacja: 10 560 dorosłych z BMI >=25 kg/m2 (śr. BMI 29-41 kg/m2); w 3 badaniach (n = 594) brali udział pacjenci z otyłością bez cukrzycy, we wszystkich pozostałych wyłącznie chorzy na cukrzycę typu 2 

Interwencja: agonista receptora GLP-1 - eksenatyd s.c. 5-10 µg 2 × dz. (13 badań), eksenatyd s.c. 2 mg 1 ×/tydz. (4 badania), liraglutyd s.c. 1,2-3 mg 1 × dz. (8 badań) 

Kontrola: placebo, leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonylomocznika III generacji, inhibitory DPP-4, tiazolidynodiony, metformina) lub insulina 

Wyniki: Po upływie 20-53 tygodni obserwacji u osób przyjmujących agonistę receptora GLP-1, w porównaniu z osobami przyjmującymi placebo lub inne leki, stwierdzono: 
- większy spadek masy ciała (WMD -2,9 kg [95% CI: od -3,6 do -2,2]; 21 badań, n = 6411), największy u osób przyjmujących największą dawkę leku; redukcję masy ciała obserwowano zarówno u chorych na cukrzycę typu 2 (WMD -2,8 [od -3,4 do - 2,3]), jak i u osób bez cukrzycy (WMD -3,2 [od -4,3 do -2,1]) 
- większe obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego (WMD -3,57 mm Hg [od -5,49 do - 1,66]; 12 badań) i rozkurczowego (WMD -1,38 mm Hg [od -2,02 do -0,73]; 11 badań) 
- większą redukcję stężenia cholesterolu całkowitego w osoczu (WMD -0,10 mmol/l [od -0,16 do -0,04]; 10 badań). 
Niejasny jest wpływ agonistów receptora GLP-1 na aktywność enzymów wątrobowych w surowicy. U chorych na cukrzycę typu 2 przyjmujących agonistów receptora GLP-1, w porównaniu z chorymi na cukrzycę przyjmującymi placebo lub inne leki, stwierdzono: 
- większy odsetek chorych, którzy osiągnęli odsetek HbA1c <7% (RR 1,98 [1,46-2,70]; NNT 6 [4-10]) 
- większe obniżenie odsetka HbA1c (WMD -0,63% [od -0,8 do -0,46]; 17 badań). 
Niejasny jest wpływ agonistów receptora GLP-1 na stężenie glukozy na czczo. U chorych na cukrzycę typu 2 przyjmujących największe dawki agonisty receptora GLP-1, w porównaniu z przyjmującymi najmniejsze dawki, stwierdzono: 
- większe obniżenie odsetka HbA1c (WMD -0,10% [od -0,17% do -0,02%]) 
- większy odsetek chorych, którzy uzyskali odsetek HbA1c <7% (RR 1,14 [1,03-1,27]) 
- podobne stężenie glukozy na czczo (WMD -0,14 mmol/l [od -0,31 do 0,03]) 

Wnioski: Stosowanie agonistów receptora GLP-1 u osób z BMI >=25 kg/m2, z cukrzycą typu 2 lub bez cukrzycy, wiąże się z redukcją masy ciała i poprawą niektórych parametrów metabolicznych. 

Komentarz (prof. Leszek Czupryniak): Od rejestracji pierwszego agonisty receptora GLP-1 (eksenatydu) mija 5 lat. W tym okresie leki te - zwane też inkretynomimetykami - zyskały silną pozycję w algorytmach terapeutycznych cukrzycy typu 2. Powodem tego sukcesu są dodatkowe działania leków z tej grupy, polegające przede wszystkim na stymulowaniu redukcji masy ciała. Agoniści receptora GLP-1, oprócz zwiększania w warunkach hiperglikemii wydzielania insuliny przez komórki β wysp Langerhansa trzustki, działają również ośrodkowo, hamując łaknienie, oraz spowalniają opróżnianie żołądka. W ten sposób dochodzi do zmniejszenia spożycia kalorii i w efekcie do redukcji masy ciała. 
Należy podkreślić, że wśród leków przeciwcukrzycowych taka charakterystyka jest szczególna - leki stosowane w terapii cukrzycy typu 2 w większości sprzyjają przyrostowi masy ciała (pochodne sulfonylomocznika, glitazony, glinidy, insulina) lub w najlepszym wypadku mają neutralny wpływ (metformina, inhibitory DPP-4). Z tego właśnie powodu inkretynomimetyki są coraz szerzej stosowane, chociaż istotną barierą w wielu krajach - w tym i w Polsce - jest ich bardzo wysoka cena (koszt miesięcznej terapii to 500-600 zł) i brak refundacji. Odczuwana przez chorych satysfakcja ze stosowania tych leków jest tak duża, że nie jest istotną przeszkodą konieczność podawania ich drogą podskórną. 
Przedstawiana metaanaliza uwzględnia ponadto badania, w których brały udział jedynie osoby otyłe, niechorujące na cukrzycę. Jest to dowód, że redukując masę ciała leki te nie wywołują hipoglikemii, co stanowi ich kolejną ważną i korzystną - z punktu widzenia bezpieczeństwa terapii - cechę. Dzięki niej prawdopodobnie będzie możliwe także stosowanie tych leków w leczeniu otyłości u osób bez cukrzycy - i w tym kierunku będą rozwijać się badania nad agonistami receptora GLP-1. Pod koniec 2011 roku wprowadzono preparaty eksenatydu, które można stosować raz w tygodniu, a w badaniach III fazy znajdują się preparaty podawane raz w miesiącu. Intensywność badań nad lekami inkretynowymi wskazuje, że nadchodzące lata w farmakoterapii głównych chorób metabolicznych będą należały właśnie do nich.


Opracowali: lek. Agnieszka M. Leszko, dr med. Małgorzata Bała, prof. Roman Jaeschke MD MSc 
Konsultował dr hab. med. Leszek Czupryniak prof. UM w Łodzi, Klinika Chorób Wewnętrznych i Diabetologii, Uniwersytet Medyczny w Łodzi 

Źródło: http://www.mp.pl/

Tagi: BMI - wskaźnik masy ciała, CI - przedział ufności, DPP-4 - peptydaza dipeptydylowa IV, GLP-1 - peptyd glukagonopodobny typu 1, HbA1c - hemoglobina glikowana, NNT - number need to treat, RCT - badanie z randomizacją, RR - ryzyko względne, s.c. - podskórnie
Drukuj PDF
wstecz Podziel się ze znajomymi

Recenzje




Papier niemożliwy do sfałszowania
06-12-2016

Papier niemożliwy do sfałszowania

Naukowcy z Politechniki Łódzkiej opatentowali technologię, która umożliwia tworzenie papieru o strukturze będącej jednocześnie nośnikiem informacji.

znajdz nas na fcb
Informacje dnia: Ubrania chroniące przed szkodliwym działaniem UV Bioplastik ze skórek pomidorów Papier niemożliwy do sfałszowania Grafen umożliwia ewolucję ogniw słonecznych Czemu u osób starszych rany goją się wolniej? Biodegradowalne rusztowania do leczenia złamań Ubrania chroniące przed szkodliwym działaniem UV Bioplastik ze skórek pomidorów Papier niemożliwy do sfałszowania Grafen umożliwia ewolucję ogniw słonecznych Czemu u osób starszych rany goją się wolniej? Biodegradowalne rusztowania do leczenia złamań Ubrania chroniące przed szkodliwym działaniem UV Bioplastik ze skórek pomidorów Papier niemożliwy do sfałszowania Grafen umożliwia ewolucję ogniw słonecznych Czemu u osób starszych rany goją się wolniej? Biodegradowalne rusztowania do leczenia złamań

Partnerzy

GoldenLine Fundacja Kobiety Nauki Warszawskie Stowarzyszenie Biotechnologiczne (WSB) „Symbioza” Obywatele Nauki NeuroSkoki Biomantis Uni Gdansk MULTITRAIN I MULTITRAIN II Nauki przyrodnicze KOŁO INZYNIERÓW PB ICHF PAN FUNDACJA JWP NEURONAUKA BIOOPEN 2016 QDAY Mlodym Okiem Nauka w Polsce CITTRU - Centrum Innowacji, Transferu Technologii i Rozwoju Uniwersytetu Akademia PAN Chemia i Biznes Farmacom Świat Chemii Forum Akademickie Biotechnologia     Geodezja „Pomiędzy naukami – zjazd fizyków i chemików” WIMC WARSZAWA 2016 Konferencja Biomedyczna Projektor Jagielloński Instytut Lotnictwa EuroLab