Badania przeprowadził zespół Allana Sandersa z NorthShore Research Institute w Evanston (stan Illinois). Przez pięć lat naukowcy pobierali próbki krwi i śliny od 409 par braci-gejów pochodzących z 384 rodzin. Były to pary braci, z których niektóre były parami bliźniaczymi, ale nieidentycznymi – w sumie 818 mężczyzn. Wszyscy uczestniczący w badaniu byli gejami, natomiast w rozmaitym stopniu różnili się wszelkimi innymi cechami – kolorem włosów, wzrostem, inteligencją – także w obrębie par nieidentycznych bliźniąt.

Następnie badacze szukali tzw. SNP (polimorfizm pojedynczego nukleotydu), czyli różnic poszczególnych „liter” kodu genetycznego, a potem sprawdzali, w jakim stopniu są one wspólne dla badanych. Kolejnym krokiem było porównanie tych właśnie fragmentów z genomami mężczyzn heteroseksualnych.

Jak się okazało, orientacja seksualna ma związek z dwoma regionami ludzkiego genomu - jednym na chromosomie X, drugim na chromosomie 8. Oba te regony zawierają wiele genów, które trzeba będzie dokładniej zbadać.

Część chromosomu X o nazwie Xq28 została już w roku 1993 zidentyfikowana przez Deana Hamera z US National Institutes of Health w Bethesda (stan Maryland), jednak dotychczasowe badania nie dawały jednoznacznych wyników. 8q12 na chromosomie 8 zaobserwowano w 2005 r.

Wyniki nowych badań to kolejny dowód przemawiający za tym, że bycie homoseksualistą jest uwarunkowane biologicznie, a nie wynika z wyboru stylu życia. W niektórych krajach – np. w Ugandzie – homoseksualizm nadal uważany jest za przestępstwo, niektórzy wierzą także, że można z niego zostać „wyleczonym”.

Najnowsze badania objęły w przybliżeniu trzykrotnie więcej osób w porównaniu z największymi przeprowadzonymi wcześniej, co znaczy, że są statystycznie o wiele bardziej wiarygodne. Niezależnie od wyników, Sanders podkreśla, że cechy tak złożone jak orientacja seksualna zależą od wielu czynników, zarówno środowiskowych, jak i genetycznych. Same w sobie geny nie przesądzają, czy ktoś będzie gejem, choć mogą temu sprzyjać.