Poszukując paliwa przyszłości, szwedzcy naukowcy znaleźli inspirację
w... morzu. Jednak nie w podmorskich szybach naftowych, a w wodach, w których rozwijają się sinice (cyjanobakterie). Elementy budulcowe sinic,
czyli światło słoneczne, dwutlenek węgla i bakterie, wykorzystali
naukowcy z KTH Royal Institute of Technology w Sztokholmie do produkcji
butanolu, węglowodorowego paliwa do pojazdów mechanicznych. Zaletą
butanolu jest fakt, że jego surowce są liczne i odnawialne, a jego
produkcja jest dwudziestokrotnie bardziej wydajna niż wytwarzanie
etanolu z kukurydzy i trzciny cukrowej.

Naukowcy zdołali włączyć produkcję butanolu do naturalnego metabolizmu
sinic, wykorzystując w tym celu genetycznie zmodyfikowane
cyjanobakterie. Po zintegrowaniu odpowiednich genów we właściwym miejscu
w genomie bakterii okazało się, że zaczęły one produkować butanol
zamiast spełniać swoje naturalne funkcje.
Paliwo wytwarzane w ten sposób ma cenową przewagę nad produkcją etanolu
z kukurydzy, której koszty uprawy i zakupu są większe i mało
przewidywalne. Paliwo oparte na bakteriach wymaga mniejszej powierzchni
produkcji, a surowce są odnawialne i praktycznie nieograniczone.
Niektóre cyjanobakterie dodatkowo samodzielnie pobierają azot z powietrza, dzięki czemu nie trzeba ich nawozić. Wynalazek, jakim jest
biopaliwo wytwarzane z bakterii, otwiera nowe możliwości.
Kolejne badania będą skupiały się na kontrolowaniu bakterii w taki
sposób, aby produkowały one butanol w określonych porach dnia i w
większych ilościach bez obumierania. W planach jest także modyfikowanie
kolejnych genów tak, aby bakterie zaczęły wytwarzać dłuższe węglowodory,
które będą mogły w pełni zastępować benzynę. Naukowcy chcą również
wykorzystywać te cyjanobakterie, które mają większy potencjał
energetyczny i z tego powodu najlepiej nadają się do produkcji paliwa do
silników lotniczych.
Naukowcy zdają sobie jednak sprawę z tego, że mogą upłynąć lata, zanim
ich odkrycie zostanie skomercjalizowane. Obecnie projekt pod nazwą
Forma Center for Metabolic Engineering
skupia naukowców z Chalmers University w Szwecji i został dofinansowany
kwotą 3 milionów euro przez organizację pozarządową Council Formas.
Źródło: www.nanonet.pl
https://laboratoria.net/technologie/18712.html