Prof. Ted Kaptchuk jest jednym z najbardziej znanych badaczy efektu placebo. Na początku 2014 r. przekonywał na łamach „Science Translational Medicine”, że niektóre leki aż połowę swej skuteczności działania zawdzięczają efektowi placebo. Wystarczy drobna nawet sugestia lekarza, że pomoże on choremu. Specjalista wykazał to na przykładzie leku rizatriptanum stosowanemu w leczeniu migreny.

W najnowszej publikacji Kaptchuk przekonuje, że umiejętnie stosowane przez lekarza placebo może być cennym uzupełnieniem terapii o potwierdzonej skuteczności. Chodzi nie tylko o to, żeby podawać choremu lek o obojętnym działaniu z sugestią, że pomoże choremu i uśmierzy jego dolegliwości. Liczy się dotyk lekarza podczas badania oraz sposób jego zachowania, to, w jaki się komunikuje z pacjentem i czy potrafi go wysłuchać.

Spór wokół placebo zainicjował w 1955 r. Henry Beecher z Harvard Medical School, gdy opublikował artykuł “The Powerful Placebo” (Skuteczne placebo). Przekonywał w nim, że placebo wykazuje efekt terapeutyczny, który warto wykorzystywać w lecznictwie. Opublikowano później wiele potwierdzających to wyników badań.

Tak było do 2001 r. gdy na łamach „New England Journal of Medicine” ukazał się artykuł duńskich specjalistów, którzy wykazali, że większość z tych badań jest mało wiarygodna, gdyż nie spełnia wymogów metodologicznych.

Kaptchuk twierdzi, że z wnikliwością zapoznał się z tą krytyką i wyciągnął z niej wnioski. Wiele nowszych badań lepiej przygotowanych metodologicznie również wskazuje na występowanie efektu placebo. Jako przykład podaje własne obserwacje, z których wynika, że jest on przydatny w leczeniu chorych na astmę: chorzy rzadziej mają ataki duszności i czują się lepiej.