- Biochemia
- Biofizyka
- Biologia
- Biologia molekularna
- Biotechnologia
- Chemia
- Chemia analityczna
- Chemia nieorganiczna
- Chemia fizyczna
- Chemia organiczna
- Diagnostyka medyczna
- Ekologia
- Farmakologia
- Fizyka
- Inżynieria środowiskowa
- Medycyna
- Mikrobiologia
- Technologia chemiczna
- Zarządzanie projektami
- Badania kliniczne i przedkliniczne
Metody liniowe wielkiej częstotliwości
Media ciągle zaskakują nas swoimi usługami: co raz lepszy obraz, szybsze odświeżanie, a wszystko to dzięki rozwojowi radiotechniki. Szybki rozwój techniki radarowej (radiolokacyjnej i telewizyjnej) jest możliwy dzięki możliwości co raz szybszego przyśpieszania cząstek naładowanych za pomocą pola elektromagnetycznego wielkiej częstotliwości (w.cz.). Metody te wykorzystywane są również do przyśpieszania cząstek np. elektronów, ciężkich jonów. Istnieje wiele różnych metod przyśpieszania liniowego w.cz.. Najpopularniejsze to Wideröe i Alvareza. Inne metody stosuje się do cząstek lekkich takich jak elektrony. Metody w.cz. w stosunku do metod wysokich napięć pozwalają na wielokrotne wykorzystanie napięcia do przyspieszenie cząstek, dzięki czemu zyskują dużą efektywność.
Metoda przyśpieszania liniowego w.cz. Wideröe [1,2]
Na początku XX wieku szwajcarski uczony Wideröe przyśpieszył w urządzeniu własnej konstrukcji (Rys. 1) jony potasu K. Układ ten składa się z trzech elektrod (elektrody dryftowe) z których dwie skrajne były uziemione, zaś środkowa była zasilana generatorem o częstotliwości 1MHz i o amplitudzie 25V....
Cały artykuł dostępny w załączniku.
Autor: Katarzyna Czuba
Pobierz:
Metody liniowe wielkiej częstotliwości
Tagi: metoda przyśpieszania liniowego w.cz. Wideröe, radiolokacja, elektron, ciężkie jony, metoda przyśpieszania liniowego w.cz. Alvareza, lab, laboratorium
wstecz Podziel się ze znajomymi











Recenzje