Akceptuję
W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczone w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności

Zamknij X
Szkolenia3
Strona główna Artykuły
Dodatkowy u góry
Dodatkowy u góry

Aktywność biologiczna histaminy i możliwości jej modyfikacji


Pierwszym H2-blokerem powszechnie stosowanym była cymetydyna, która pojawiła się w praktyce klinicznej w latach 70. XX w. Był to niestety lek obarczony działaniami niepożądanymi, takimi jak efekt antyandrogenowy (ginekomastia, zaburzenia funkcji seksualnych) oraz wchodzący w istotne interakcje z wieloma innymi lekami, ze względu na hamowanie aktywności cytochromu P450 (HUMPHRIES I MERRITT, 1999). Cymetydyna ma także krótki czas działania.

Obecnie najpopularniejszymi substancjami wśród antagonistów receptorów H2 są ranitydyna i famotydyna. Rzadziej stosowanym lekiem o analogicznym mechanizmie działania jest nizatydyna.

Receptory H3

Receptor H3 został odkryty i opisany w 1983 r. (SCHWARTZ, 2011). Jest receptorem sprzężonym z białkiem Gi, zatem zasadniczy mechanizm transdukcji sygnału opiera się na inhibicji cyklazy adenylanowej i zmniejszeniu stężenia cAMP w cytozolu. Receptor H3 występuje przede wszystkim w błonie komórkowej neuronów i bierze udział w regulacji procesu neurotransmisji, zarówno jako autoreceptor (regulując aktywność neuronów histaminergicznych), jak i jako heteroreceptor (regulując aktywność neuronów serotoninergicznych, dopaminergicznych, noradrenergicznych i cholinergicznych) (PANULA, 2015).

Niewiele leków, których farmakodynamika polega na oddziaływaniu z receptorem H3 znajduje się w rutynowej praktyce klinicznej, choć farmakologia doświadczalna dysponuje wieloma takimi substancjami.

Betahistyna jest silnym antagonistą receptora H3 i słabym agonistą receptora H1. Jest substancją stosowaną w leczeniu zawrotów głowy w przebiegu choroby Ménièra, czyli idiopatycznego wodniaka endolimfatycznego błędnika (STRUPP I IN., 2013).

Pitolisant jest lekiem blokującym aktywność receptorów H3, zarejestrowanym do stosowania u pacjentów cierpiących z powodu narkolepsji, z katapleksją lub bez niej. Wykazuje także aktywność prokognitywną (SCHWARTZ, 2011).

Receptory H4

Receptor histaminowy H4 został odkryty i opisany symultanicznie przez sześć zespołów badawczych z różnych stron świata (MORSE I IN., 2001; NAKAMURA I IN., 2000; ODA I IN., 2000; ZHU I IN., 2001; NGUYEN I IN., 2001; LIU I IN., 2001).

Receptor H4, podobnie jak H3, jest sprzężony z białkiem Gi, zatem zasadniczy mechanizm transdukcji sygnału polega na inhibicji cyklazy adenylanowej i zmniejszeniu stężenia cAMP w cytozolu (PANULA, 2015).

Receptor H4 jest zlokalizowany przede wszystkim w plazmalemmie komórek zaangażowanych w odpowiedź immunologiczną. Stwierdzono, że histamina za pośrednictwem receptorów H4 odgrywa istotną rolę w procesie chemotaksji granulocytów kwasochłonnych oraz komórek tucznych. Zauważono także, że pobudzenie receptorów H4 na powierzchni mastocytów moduluje proces degranulacji tych komórek w reakcji nadwrażliwości typu I, z powodu indukowania regulacji w górę receptorów FcεRI. Omawiane receptory odgrywają również istotną rolę w procesie aktywacji limfocytów T. Antagoniści receptorów H4 nie są obecnie lekami stosowanymi w rutynowej praktyce klinicznej, ale wyniki wielu badań dowodzą, że substancje czynne o takiej farmakodynamice mogłyby być użyteczne w leczeniu przewlekłych chorób zapalnych, takich jak astma, reumatoidalne zapalenie stawów i atopowe zapalenie skóry, a także jako leki przeciwświądowe czy też jako leki stosowane w leczeniu pokrzywki (THURMOND, 2015).


Tagi: histamina, antagoniści receptorów H1, antagoniści receptorów H2, autakoidy aminowe
Drukuj PDF
wstecz Podziel się ze znajomymi

Recenzje



Informacje dnia: Mikrosonda do diagnostyki nowotworów piersi Nanocząsteczki mogą działać jak enzymy Biżuteria wspiera pracę nadgarstka Jak zaobserwowano fale grawitacyjne? Nowe odkrycia dotyczące bakterii Gram-ujemnych Studenci AGH i UJ konstruują satelitę Mikrosonda do diagnostyki nowotworów piersi Nanocząsteczki mogą działać jak enzymy Biżuteria wspiera pracę nadgarstka Jak zaobserwowano fale grawitacyjne? Nowe odkrycia dotyczące bakterii Gram-ujemnych Studenci AGH i UJ konstruują satelitę Mikrosonda do diagnostyki nowotworów piersi Nanocząsteczki mogą działać jak enzymy Biżuteria wspiera pracę nadgarstka Jak zaobserwowano fale grawitacyjne? Nowe odkrycia dotyczące bakterii Gram-ujemnych Studenci AGH i UJ konstruują satelitę

Partnerzy

GoldenLine Fundacja Kobiety Nauki Job24 Obywatele Nauki NeuroSkoki Portal MaterialyInzynierskie.pl Biomantis Uni Gdansk MULTITRAIN I MULTITRAIN II Nauki przyrodnicze KOŁO INZYNIERÓW PB ICHF PAN FUNDACJA JWP NEURONAUKA BIOOPEN 2016 Mlodym Okiem Nanotechnologia Lodz Genomica SYMBIOZA 2017 Podkarpacka Konferencja Młodych Naukowców UAM CISNIENIE POZNAN Polski Instytut Rozwoju Biznesu Analityka Nauka w Polsce CITTRU - Centrum Innowacji, Transferu Technologii i Rozwoju Uniwersytetu Akademia PAN Chemia i Biznes Farmacom Świat Chemii Forum Akademickie Biotechnologia     Geodezja „Pomiędzy naukami – zjazd fizyków i chemików” WIMC WARSZAWA 2016 Konferencja Biomedyczna Projektor Jagielloński Instytut Lotnictwa EuroLab